ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΦΙΝ
Στις 10/7/2026 ο κρατικός μηχανισμός κατασκευής ενόχων από τη «δεξαμενή» των κοινωνικών κινημάτων ξεκινάει άλλη μια σκηνοθετημένη απόπειρα στοχοποίησης και ποινικοποίησης του κόσμου του αγώνα. Προφυλακίζει 3 αγωνιστές με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας των τριών εργαζομένων στην τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ στις 5 Μαΐου 2010, κατά τη διάρκεια της μαζικής διαδήλωσης εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων ενάντια στα μνημονιακά μέτρα που σηματοδοτούσαν την απαρχή της εξαθλίωσης της κοινωνίας.
Η συνήθης πρακτική του κράτους να στοχοποιεί τα κινήματα που αντιστέκονται στη βαρβαρότητά του και την βία του κεφαλαίου φέρνει ξανά στο προσκήνιο, 16 χρόνια μετά, την υπόθεση της ΜΑΡΦΙΝ. Ο κλήρος αυτή τη φορά πέφτει σε 3 νέους ανθρώπους, έπειτα από ένα ανώνυμο email και ουσιαστικά ανύπαρκτο αποδεικτικό υλικό, βασισμένο στη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης που μάλιστα δεν κατέληξαν σε καμία ασφαλή ταυτοποίηση. Πρόκειται για στοιχεία απολύτως σαθρά, τα οποία υπό κανονικές συνθήκες καμία ανακριτική αρχή δεν θα τα έκανε δεκτά. Χρησιμοποιήθηκαν όμως για απαγγελία εξοντωτικών κατηγοριών και για την επιβολή προφυλακίσεων που εξυπηρετούν τους επικοινωνιακούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Δημιουργείται έτσι ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο και ανοίγει ο δρόμος ώστε το κράτος να στρέφεται αυθαίρετα εναντίον όποιων θέλει.
Και επειδή ήταν φανερό ότι την ώρα της δίκης θα σκάσει το πυροτέχνημα με θόρυβο, η εξουσία αναβαθμίζει το κατηγορητήριο με το άρθρο 187Α §1. Μεταφέρεται έτσι η αρμοδιότητα του δικαστηρίου από το Μικτό Ορκωτό (με 4 λαϊκούς δικαστές που προφανώς δεν θα καταδίκαζαν χωρίς αποδείξεις) στο Τριμελές Εφετείο (με τακτικούς δικαστές με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά), μπας και σωθεί αυτή τη φορά το παραμύθι με τους δράκους.
Η νέα σκευωρία έρχεται σε μια περίοδο που η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί απεγνωσμένα να κουκουλώσει τα καθημερινά σκάνδαλά της που έρχονται στη δημοσιότητα. Να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα που τον ταλαιπωρούν όπως η ακρίβεια, η φτωχοποίηση, η συνεχής υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και υγείας, η αστυνομική βία, η ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια και πολλά άλλα. Επιχειρεί, με τη αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, να προβληθεί ως ο προστάτης της νομιμότητας ενώ στις πλάτες της κουβαλάει αμέτρητες κρατικές δολοφονίες, συγκαλύψεις εργοδοτικών εγκλημάτων, εμπλοκές σε δεκάδες οικονομικές απάτες πολιτικών και κρατικών λειτουργών από την Εφορία μέχρι την Πολεοδομία και από την Αστυνομία μέχρι το Λιμενικό. Όσο κι αν προβάλλει το δόγμα «Νόμος και Τάξη» για ψηφοθηρικούς λόγους εν όψει των βουλευτικών εκλογών του 2027, η κοινωνία πλέον αντιλαμβάνεται ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος για τη μαζική της φτωχοποίηση, την αποσάθρωση του ιστού της και την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.
Η κοινωνία, και κυρίως η νεολαία, αρχίζει να κατανοεί ότι κράτη και κεφάλαιο γεννάνε μόνο κοινωνικές ανισότητες, πλουτισμό των λίγων και πολέμους για την εξυπηρέτηση της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας των ισχυρών. Ότι συντηρούν ένα μόνιμο και εντεινόμενο πεδίο εκμετάλλευσης και ανταγωνισμού, όπου οι έχοντες πλουτίζουν ακόμη περισσότερο και οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι. Η ανέχεια και η κοινωνική εξαθλίωση αποκτούν πλέον πρωτοφανείς διαστάσεις και η οργή εκφράζεται καθημερινά στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού όπως στη Γαλλία, την Αλβανία, την Ιταλία, την Ινδονησία, την Κένυα, το Μαρόκο, το Βέλγιο, τη Γερμανία, κ.α. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι είναι παραλογισμός και όχι κανονικότητα η 12ωρη και βάλε εργασία για να μπορέσουν να επιβιώσουν, η αδυναμία συνεχώς μεγαλύτερου μέρους των πληθυσμών να εξασφαλίσουν τα βασικά αγαθά όπως στέγη, τροφή και μόρφωση, η μόνιμη οικονομική ανασφάλεια και η συνεχής ψυχική εξουθένωση.
Όσες και όσοι αντιδρούν, αντιστέκονται, υπερασπίζονται το δίκιο, όσοι και όσες αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ως αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, πορεύονται μέσα απ’ αυτήν και δημιουργούν συλλογικότητες και κοινότητες αγώνα, αποτελούσαν και αποτελούν εχθρό και στόχο του κράτους.
Το κράτος πολεμάει όποιον και όποια αμφισβητεί τον ρόλο του και τις πολιτικές του. Αν δεν υπάρχει αφορμή για να εξαπολύσει την επίθεσή του, τότε θα πρέπει να εφευρίσκει. Μια τέτοια εφεύρεση είναι και η δίωξη των 3 ατόμων που κατηγορούνται για την υπόθεση της ΜΑΡΦΙΝ. Άλλη μια ευθεία επίθεση σε όσους συμμετέχουν σε κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και προτάσσουν το συλλογικό συμφέρον έναντι του ατομικού. Αυτοί οι αγώνες δεν γνωρίζουν τη λογική της παράπλευρης απώλειας και δεν στρέφονται κατά των ανθρώπων του μόχθου, παρά διεξάγονται για αυτούς και για τα συμφέροντά τους. Οι διωκόμενοι αγωνιστές είναι μέρος της κοινωνίας που αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον, είναι το ζωντανό και υγιές κομμάτι της ανθρωπότητας που ονειρεύεται ένα νέο κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης.
Η αλήθεια δεν φοβάται το ψέμα. Κρατάμε ζωντανό το όραμα ενός δίκαιου και ελεύθερου κόσμου, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Το όραμα μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τη λαίλαπα του κεφαλαίου, του κράτους, του καπιταλισμού και της ανθρωποφαγίας που προωθεί. Μιας κοινωνίας που θα λειτουργεί και θα αναπτύσσεται με τη δύναμη της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης.
Στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι μέχρι να καταπέσει και αυτή η σκευωρία, όπως και οι δύο προηγούμενες της ίδιας υπόθεσης.
